Boys-and-girls-b_0_0.jpg Olan-Maroon-Jente-Dante-Anda-Esma2_0.jpg visual2_0_6.png

Ervaringen van gedragstherapie klanten

Teun, de angsthaas, van 7 jaar

Onze goede vriend Pieter is bij ons op bezoek. Teun, onze 7-jarige schapendoes, ligt aan zijn voeten en Pieter kriebelt over zijn kop als hij zich hardop verwondert afvraagt; “Wat hebben jullie met Teun gedaan, hij is zo eehh.....

‘ Relaxed’?  vul ik aan. Ja dat is het, zegt Pieter.

Wat ik met Teun heb gedaan is vragen aan Ronald van Kampen of hij mij kan helpen hem wat minder nerveus en angstig te maken, en wat minder te waken en blaffen in huis. Daarop volgde het invullen van een zeer uitgebreide vragenlijst en een afspraak waarin mij nog meer vragen werden gesteld en we een aantal oefeningen gingen doen waarbij  Ronald zorgvuldig observeerde.

En toen leek hij mijn hond in anderhalf uur tijd beter te kennen dan ik in 7 jaar. Een diagnose volgde: Teun’s angst kwam door erfelijke factoren, het medische traject waarin hij in zijn eerste levensjaar in had gezeten en natuurlijk was er werk aan de winkel voor de mij. Ik moest hem meer aanmoedigen en bevestigen als hij het goed doet. Daarnaast ging ik met een ontspanningsprotocol aan de slag wat er vooral uit bestaat dat ik hem veel laat werken door hem overal voor te laten zitten en hem daarvoor te belonen. Ook laat ik hem op advies van Ronald alleen nog kort aangelijnd uit. Onder mijn commando voelt hij zich veiliger en kan hij meer ontspannen. Ik ging met hem ‘het andere wandelen’ doen; de drukke stad in, zodat hij zoveel impulsen krijgt dat hij thuis te moe is om aan het werk te gaan met waken.  En zo volgden nog een aantal oefeningen.

Binnen enkele dagen merkte ik al een verandering en nu, enkele weken na het afsluiten van de gedragstherapie heb ik een hondje dat duidelijk meer ontspannen is en lekkerder in zijn vel zit. Dat waken doet hij nog wel een beetje, maar het is een hond, maar het waken is onder controle. Overdreven waken is het niet meer. Ik ben naar Ronald gegaan omdat ik dacht, er moet meer uit te halen zijn voor een hond van inmiddels al 7 jaar. En dat klopt, dus als u tegen lastig gedrag aanloopt met uw hond, doe u zelf en uw hond een plezier en doe deze investering want het samenleven met de hond wordt er enorm veel leuker op!

Larissa en Teun

Phelan, de Bouvier

Hallo Ronald,

 

Het is alweer één (of inmiddels twee?!) jaar geleden dat we je hulp inriepen omdat we met Phelan een bijtincident hadden meegemaakt. We hebben toen bij jou een Tinley Gedragsconsult gevolgd en hebben op je hondenschool de Gevorderden I en Gevorderden II cursus met succes doorlopen. Je hebt toen een positief advies naar de Gemeente Groningen uitgegeven en Phelan werd niet meer als gevaarlijk aangemerkt. Je weet het misschien nog wel. Ik dacht, ik laat je eens weten hoe het nu is.

 

Het is een hele poos moeilijk geweest met hem, en soms ook écht niet leuk, maar hij is nu eindelijk het hondje dat we wilden hebben. Eindelijk kan ik gewoon van hem genieten. 

 

Het grootste probleem zat hem in het vertrouwen, wat bij mij na zijn uitvallen naar andere honden en het bijtincident het nul-punt had bereikt. Wat duurt het lang voor dat weer terug is.. De gemeente had hem dan niet als gevaarlijk aangemerkt, in mijn ogen was hij dat wel degelijk. Ik durfde het huis niet met hem uit zonder dat hij zijn muilkorf om had. Op de cursus begon ik in te zien dat hij echt niet alles aanvalt wat langs komt, maar echt geloven kón ik het gewoon niet. 

 

Uiteindelijk kreeg ik wel door dat zijn gedrag door mij veroorzaakt werd. Jij zag dat allang al, maar ik wist niet hoe ik het kon veranderen. Je mannetje staan in situaties die zich spontaan op straat voordoen, is natuurlijk heel anders dan onder jouw leiding op de cursus. Dan moet ik het toch echt zelf doen. Maar wat we op de cursus allemaal voor grenzen hebben verlegd (iedere les weer!), is wel een keerpunt geweest.

 

Na de cursussen bleven we een beetje hangen in het (toch weer) ontwijken van honden of proberen zijn aandacht vast te houden maar op het moment dat de hond passeerde, probeerde hij alsnog grommend voor me langs te vliegen. Het tweede keerpunt was, dat ik daar op een gegeven moment toch wel klaar mee was. Ik was niet boos, maar héél duidelijk dat ík degene ben die bepaalt wat hij doet en dat grommen en tieren daar zeker niet bij hoort. Muilkorf om, lijn kort, beloning in de andere hand en daar gingen we. Op zoek naar zo veel mogelijk honden om langs te lopen (dan kom je er natuurlijk hooguit drie tegen, maar goed..), en als we een bevredigend resultaat hadden behaald gingen we pas weer naar huis. Phelan kon zitten en kijken naar andere honden en voor deze handeling kreeg hij eten en dat lukte prima.

 

Zo oefende ik alleen op dagen dat ik me er zeker genoeg voor voelde, zodat het eigenlijk niet mis kon gaan. Hoe vaker we dat deden, hoe beter het ging en hoe meer oog hij kreeg voor mij (er komt een hond aan => ik moet zitten en ik krijg wat!). De muilkorf mag steeds vaker af, want uitvallen doet hij niet meer. Hij is wel alert, scherp, maar het escaleert niet en als het die kant toch op dreigt te gaan, bijvoorbeeld als een stafford zich gedraagt zoals hij vroeger deed, dan pak ik er een brokje bij en is de aandacht weer bij mij. Nouja, bij het brokje, in zo'n geval mag er gesmokkeld worden :) Kleine uitvallende hondjes maken geen reactie meer in hem los. Dat voelt fantastisch, als ik rustig langs loop met Phelan aan een slap lijntje en de maltezer van tegenover stuitert en blaft er op los. Wat een overwinning!

 

Ik neem hem de laatste tijd zelfs mee naar het losloopgebied. Hij loopt dan niet los maar mag (gemuilkorfd) kennismaken met de sociale honden in het park. Ik heb aardig geleerd om te beoordelen of het goed zal gaan of niet, en het gaat ook vrijwel altijd goed. Het ligt in ieder geval niet altijd alleen aan hem.

 

Ik zie Phelan nu meer als de hond die hij is. Met fantastische pluspunten: zo lief voor ons en voor ons peutertje, rustig en stil in huis, vindt alles best en zeurt nooit, is speels, slim, grappig en hij houdt van uitslapen maar eenmaal wakker is hij actief en heeft hij oog voor mij, hij werkt graag en zet zich dan volledig in. En hij heeft mij heel veel geleerd.  

Met zijn minpunten kan ik nu goed leven. Ik weet dat hij waarschijnlijk nooit los kan, en dat hij als ik me niet goed voel een muilkorf om moet 'voor het geval dat', en dat hij niet zomaar geaaid kan worden door vreemden. Maar dat is niet erg, dat is uiteindelijk ook niet waar we hem voor genomen hebben. 

 

Als ik mijn rijbewijs heb, kom ik graag weer een cursus bij je doen. Ik hoop dat ik je dan kan laten zien hoe we gegroeid zijn, en dat hebben we voor een groot deel toch wel aan jou te danken!

Akka, teckel teefje van ouders met jachtervaring!

Akka een teckel teefje van nog net geen drie jaar, maakt bij ons de dienst uit. Ieder kleinkind of buur, die de achterdeur of het tuinhek openlaat nodigt haar uit op stap te gaan en de vijf kippenrennen in de buurt een bezoek te brengen. Zij is een meester in de ontsnapping en een run van een kilometer is geen probleem. Wij dachten dat een teckel van naar ons weten rustige ouders (zonder jacht in de neus) voor ons (achter in de zeventig) wel hanteerbaar zou zijn. Niet dus!

Ze toont ook bij de in arren moede geraadpleegde gedragstherapeut Ronald van Kampen voor ons geen enkele belangstelling en kijkt op noch om hoe lief en zorgzaam wij ook voor haar dachten te zijn.   Eerst gaan we aan de gang met een streng dieet van drie dagen vasten en alleen belonen voor ieder goed uitgevoerd commando en Akka belonen als zij op de wandeling ons aan keek. We beperken ons zelfs tot maar twee opdrachten: 'HIER' en 'NEE'. We hebben het bijna twee maanden geprobeerd, zonder resultaat. Eind augustus was het weer eens zover; ontsnapt doordat een buurmeisje even langs kwam; deur op een kier- -Akka weg in een flits en spoorloos-.
Na een half uur vonden we haar terug 600 m verder; een oploopje van mensen langs de weg; een dode kip op de weg en volgens de omstanders een aangereden hondje in shock een eind verderop. Toen haar bazin haar optilde bewoog alleen het uiterste puntje van haar staart, maar verder stonden haar pupillen wagenwijd open naar het oneindig te staren. De dierenarts heeft zijn best gedaan. Na een paar dagen bleek het mee te vallen op een paar flinke japen in de kop en de daarbij noodzakelijk krammetjes, antibiotica en Dexamethason tegen bloeduitstorting enz.

Er moest wat gebeuren. Het commando ´Nee´ moest een duidelijker betekenis krijgen en hiervoor hebben we een stroomband gebruikt. De volgende opdracht was om niet om de hoek van het grasveld te lopen (waar kippen waren) door 'NEE' te zeggen was afdoende om haar te laten omkijken en op het commando 'HIER´ terug te laten komen. Het commando 'NEE' kreeg een betekenis, d.w.z. stoppen waar je mee bezig bent. Eventueel mag Akka omkeren of komen om de beloning van het ‘hier’ commando en prijzende woorden in ontvangst nemen.

De wandeling thuis, hierbij heeft het toeval ons geholpen, toen ze bij het uitlaten los tussen twee sloten een bezoek wilde brengen aan een zestal pony’s naast het pad. Helaas voor haar stond er schrikdraad om de wei. En wij zeiden al even ervoor 'NEE'. Een wandeling 2 weken later onder leiding van Ronald met baas, bazin en een stagiaire gaf geen enkele aanleiding om de stroomband te gebruiken.
Eerst liep ze nog met een lange sleeplijn voor het geval Akka er vandoor ging en de stagiaire, die veel sneller kon lopen dan wij oudjes. Foutloos, steeds omkijkend en aandacht hebbend voor de baas, dit is het gedrag wat we graag zien. Akka maakt meer contact met ons en daarvoor wordt ze beloond.
Diep de sloot wal in op zoek naar ratten, muizen en ander gespuis kon telkens worden onderbroken met 'NEE' en op het commando 'HIER' kwam Akka keurig terug.

We hebben de band dagelijks omgedaan bij de wandelingen. We hebben slechts twee keer de 'TRIL'-functie gebruikt i.p.v. stroomfunctie. Ze kijkt nu altijd achterom zelfs als ze even het zicht op ons kwijt is; na een bocht komt ze even terug of kijkt om te zien waar wij blijven.

Wíj hebben er geen omkijken meer naar!

De Kanichen Teckel Tobias

Op advies van mijn dierenarts heb ik een afspraak met Ronald van Kampen gemaakt omdat mijn teckel Tobias niet alleen thuis kon zijn. Hij blafte dan de hele dag en plaste in huis. Ook was hij angstig en agressief naar andere honden sinds hij door een hond gebeten was tijdens een wandeling.
Na een consult waar uitgebreid de tijd genomen werd om te onderzoeken waar het gedrag vandaan kwam heb ik duidelijke adviezen gekregen waarmee ik met Tobias aan het werk kon thuis. Ik kon altijd bellen om vragen te stellen en heb daardoor goed met Tobias kunnen trainen.

Het bleek dat Tobias controle over mij probeerde te houden door zijn gedrag en dat ik daar niet goed mee om ging. Door praktische tips en duidelijke richtlijnen heb ik geleerd om veel duidelijker tegen Tobias te zijn. Hij kan nu ontspannen als hij alleen is, kan zichzelf vermaken en is veel zelfstandiger en rustiger. Hij plast nu niet meer in huis en ik heb geen klachten meer van de buren gehad over het blaffen.

Zijn angst voor andere honden is nog niet helemaal over maar het gaat al veel beter en ik heb er vertrouwen in dat we dat in de loop van de tijd meer onder controle krijgen als we blijven trainen.

 

Sumo de Old English Bulldog

Sumo is een Olde English bulldog van bijna twee jaar oud. Het is een ontzettende lieve knuffelhond en dol op alles wat beweegt. In haar enthousiasme is ze helaas zo onstuimig en wild dat ze iedereen omver loopt. Gekscherend noemen we Sumo onze adhd-er op vier poten, maar eigenlijk is het helemaal niet grappig. Het is niet mogelijk om haar los te laten als we bezoek hebben en tijdens de wandeling reageert ze overal op. Het is een sterk ras en spierpijn in schouders en armen door het continue trekken aan de lijn, blauwe plekken op de benen door haar springgedrag en kapot gebeten kleren doordat ze op een vervelende manier aandacht vraagt, zijn dagelijkse kost. Op zulke momenten is ze onhandelbaar en zijn we alle controle kwijt.

We hebben ruim een jaar lang hondentraining met haar gevolgd, hebben thuis echt van alles geprobeerd zoals iets lekkers geven bij goed gedrag, naar de mand sturen, afleiding geven etc., maar zonder effect. We deden iets fout, maar wat? We hadden het min of meer opgegeven, maar nu er een baby op komst is, wilden we toch nog een poging wagen. Via de kraamzorg hebben we een voorlichtingsavond baby&hond, welke gegeven werd door Ronald van Kampen, gevolgd. We kregen veel praktische tips over hoe de hond voor te bereiden op de komst van een baby en dat smaakte naar meer.

Gewapend met hond, video-opname van het probleemgedrag en een ingevuld intakeverslag verschenen we op onze afspraak. Zoals gewoonlijk stuiterde Sumo naar binnen en probeerde direct op alle mogelijke manieren contact te maken met Ronald. De oorzaak was snel duidelijk. Sumo heeft de genen van haar hyperactieve moeder geërfd en wij hebben de fout gemaakt door dit gedrag toe te staan toen Sumo als pup door iedereen werd aangehaald. Ruim twee uur duurde deze afspraak en met ontzettend veel fijne tips en goede adviezen zijn we naar huis vertrokken. Het is haast teveel om op te noemen, maar bij bezoek en ongewenst gedrag passen we een zogenaamde ‘time-out’ toe, we maken gebruik van de buigoefening en het ontspanningsprotocol. Mentaal dagen we haar meer uit door het aanleren van allerlei ‘leuke’ commando’s en zoekspelletjes. Zowel baasjes als hond genieten hier intens van en Sumo werkt tegenwoordig voor haar eten. Tevens zijn we onder begeleiding van Ronald begonnen met het aanleren van de Gentle leader tijdens de wandeling.

Het resultaat is geweldig. Binnen een paar weken en twee afspraken tijd is er duidelijk resultaat te zien. Mensen om ons heen merken op dat ze de hond nauwelijks meer herkennen. Wat niet klopt, want eigenlijk leren ze nu pas onze hond kennen zoals zij echt is, een lieve hond die dol op knuffelen is. Er moet nog veel geoefend worden, maar met veel vertrouwen zien we de toekomst met hond & baby tegemoet.

Rakker, Golden Retriever van 5 jaar

Rakker is een Golden Retriever  van 5 jaar. Hij was ruim 3 toen hij bij ons kwam. Hij werd via de Golden Retriever Club voor herplaatsing aangeboden. Toen hij bij ons was, bleek hij geen enkel commando te kennen. Ook kon hij niet los aan de voet lopen; binnen de kortste keren ging hij er vandoor en bleef dan minstens een uur zoek.

Ik ben zo snel mogelijk begonnen met een gehoorzaamheidstraining. Uiteindelijk hebben we Gehoorzaamheid I(alle oefeningen aan de lijn) en Gehoorzaamheid II (alle oefeningen los) met goed gevolg kunnen afsluiten. Echter, bij Gehoorzaamheid II bleek dat Rakker alle oefeningen wel los kon, maar uitsluitend op een afgesloten terrein. Zodra hij in de gaten had dat hij weg kon, ging hij er vandoor.

Een paar maanden na afronding van Gehoorzaamheid II raakte ik op het losloopveld (met Rakker aan de lijn uiteraard) bij ons in de buurt (Groningen Zuid) in gesprek met een mevrouw, die me adviseerde eens te kijken op de websites van Tinley en Ronald van Kampen. Aanvankelijk leek de aanpak me wat soft, maar ik besloot toch eens contact op te nemen, want de hond altijd maar aan de lijn is ook niet alles.

Na een gesprek met Ronald heb ik besloten een gedragstherapie trajekt in te gaan. Al bij de eerste keer bleek dat Rakker geen enkel contact met me zocht tijdens de wandeling. Ronald wees me erop en gaf aan hoe ik Rakker kon leren me in de gaten te houden. Ook stelde hij andere oefeningen voor om Rakker meer op me te laten letten, zoals de buigoefening. Hij adviseerde om bepaalde commando’s te wijzigen, bijvoorbeeld niet meer ‘hier’ te roepen als Rakker moest komen, maar een ander commando. En belonen natuurlijk als hij het goed deed.

Na een aantal privebezoeken mocht Rakker aan de lange lijn, een lijn van ongeveer 10 meter, die los naast hem sleept. De eerste keren stond ik doodsangsten uit. Rakker bleef onberekenbaar en had regelmatig de neiging om er vandoor te gaan. Ronald stelde toen voor om te oefenen met de correctieband. Elke keer als Rakker en vandoor dreigde te gaan, zou hij een correctie krijgen. Belangrijk was dat Rakker zou wennen aan de band. Ik kreeg een dummy mee, die Rakker bij elke wandeling droeg. Tijdens vervolgbezoek had hij dan de ‘echte’ band om, zodat Ronald kon ingrijpen als dat nodig was. Al met al heeft Ronald twee keer moeten ingrijpen.

De bezoeken vonden niet alleen plaats bij Ronald in de trainingsruimte, maar Ronald is ook een aantal malen bij ons thuis geweest. Het was erg plezierig dat Rakker en ik werden begeleid in onze eigen omgeving. Natuurlijk is het zo dat niet Rakker, maar ik het meeste te leren had. Consequent gedrag van de baas is natuurlijk van groot belang. Ik was niet zo consequent, ik vond het al gauw goed.

Hoe het nu gaat? Ach, Rakker blijft een hond die af en toe even uit de band moet springen. Hij loopt los, soms aan de lange lijn en soms aan een hele korte (dat geeft hem het gevoel dat hij nog wat om heeft). En ik? Ik heb geleerd om consequent te zijn en te blijven en hem altijd in de gaten te houden. Maar, het is een droppie en dat blijft ie!

Saar, labrador retriever teefje

Onze labrador Saar van 11 maanden heeft een probleem.
Ze eet alle hondenpoep die haar neus passeert, copografie genaamd.
Wij zijn de wanhoop nabij. Ze trekt me bijna de armen van het lijf om haar doel te bereiken.
Er is geen lol meer aan. We wonen bij het bos, het is haast onze achtertuin maar
het is niet meer te doen Saar er uit te laten. De laatste weken voor ik naar Ronald ging lieten we haar niet meer los lopen, omdat ze alleen maar poep wou eten en niet luisterde. Als ze aangelijnd is trekt ze behoorlijk. Op advies van de dierenarts neem ik in februari 2010 contact op met Ronald van Kampen.
Hij stuurt mij vragenlijsten toe waar ik van alles over Saar moet invullen.
Een week later ga ik met Saar naar Warffum. Het is reuze spannend voor haar en ze moet al binnen een paar minuten uit.
Aan de overkant van de weg, over het bruggetje, liggen een paar heerlijke drollen voor haar klaar en die smaken haar goed. Ik vind het vreselijk en ben bekaf.
Ronald stelt nog wat vragen en Saar is niet echt rustig.
Daarna gaan we naar de oefenruimte en daar moet ik met Saar aangelijnd gaan lopen.
Wat Ronald opvalt is dat ik niet veel contact maak met Saar die wel naar mijn kijkt en vraagt of ze het goed doet.
Ik moet haar meer bevestigen en positief reageren als ze oogcontact maakt. Het gaat dan wat beter. Ronald bespreekt met me wat hij gezien heeft.
Er moet meer interactie zijn tussen Saar en mij. Hij adviseert ook de Gentle Leader te gebruiken. Dit om het trekken te verminderen.
Ik moet Saar meer prikkelen en mentaal vermoeien. Het is een bijdehandje.
Ik ga oefenen met de Gentle Leader en met de buigoefening, het naar mij toekomen als ik dat wil, haar aandacht vangen.
Verder ga ik in het buitengebied met haar wandelen zodat ze daar lekker los kan omdat er weinig tot geen poep ligt.
Ze moet voor alles gaan zitten, het omdoen van de riem, het wachten aan de weg, mensen laten passeren enz.
Het gaat goed, het oefenen met de Gentle Leader kost wel tijd maar na twee weken is ze er aan gewend. Ik ben nog weer naar Warffum geweest om hiermee te oefenen. Lopen met Saar naast me, zonder te trekken, het ging supergoed.
Zelfs toen de honden van Ronald ook nog binnenkwamen en we elkaar moesten passeren. Het afleiden van Saar ging prima.
Vol goede moed ben ik nu thuis op deze manier bezig. Saar gaat goed mee en trekt door de Gentle Leader niet meer. Laat ik haar eens aan de gewone riem uit dan trekt ze nog wel, ik vertrouw er op dat het ooit goed komt.
Haar gedrag doorbreken is eigenlijk het belangrijkste. Ze heeft veel meer aandacht voor mij en is zelf ook rustiger geworden.
Ik zie het weer helemaal zitten met Saar! Ronald, bedankt voor je heldere adviezen,

Vriendelijke groet,
Annet Leissner

Daisy, kruising Jack Russel

In Januari 2009 kwam ik met Daisy een kruising Jack-Russel (toen 4 mnd) bij Ronald van Kampen in therapie omdat Daisy naar alles wat maar bewoog (vooral honden) helemaal over de rooie ging. Voor de deur begon het al een stenen hond kreeg er flink van langs, een levens grote foto van een herder in de hal heeft het ook moeten ontgelden en als dat nog niet genoeg was Ronald zelf ook terwijl hij niet eens bewoog.
Vervolgens heb ik een aantal adviezen gehad waarvan één was eten moet belangrijker zijn dan de hond waar ze zo bang voor is, dus ik gewapend met een jaszak vol lekkers en wij naar buiten. Het heeft wel een tijdje geduurd voor dat ze het door had maar uiteindelijk vond ze het lekkers toch belangrijker op een piepje en wat gedraai na. Ik heb geleerd om dan eerst weer contact met Daisy te krijgen (wat eerder niet mogelijk was) zodat haar aandacht weer bij mij is en ook dat is gelukt.
En ik ben het zelfde toe gaan passen op andere dingen waar ze zo tegen te keer kon gaan, wel oplettend op haar lichaamstaal/houding want daar kon ik toch wel wat uit op maken. Na verloop van tijd zijn we naar het stadspark gegaan en heb op gepaste afstand voor haar honden opgezocht en dat ging prima op wat piepen na. Gegeven moment wilde ik haar toch los laten met op de achtergrond andere honden, heb dit gedaan gedaan en ze is gaan rennen met andere honden en bleef rennen even blaffen en verstand op nul ,ik fluit en daar kwam ze weer en dan was het tijd voor wat lekkers en we gingen verder Daisy los lopend naast me.
Er zijn best nog wel momenten dat het even iets minder gaat maar dat is heel weinig en dan doen we even een stapje terug. Daisy en ik zijn blij dat we toen hulp gezocht hebben bij Ronald van Kampen want zowel Daisy als ik lopen nu met een ander gevoel buiten. En heb toen besloten om daar ook de cursussen te lopen, eerst wat nerveus en heel dicht bij mij blijven maar ze liep toch maar even met 6 tot 8 van die grote honden om haar heen, terwijl ze eerder dat jaar elders schreeuwend het veld op ging en ver na afloop nog in de auto nog zat te beven, nu ligt ze te slapen als ik na de cursus naar huis rijd.........het is een klein hondje maar is heel veel gegroeid en ik ben trots op haar.
vr gr Gre & Daisy