Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren. Door op 'OK' te klikken of door gebruik te blijven maken van deze website, gaat u akkoord met het plaatsen van deze cookies. Lees ook onze privacyverklaring. Ok, sluiten

Ervaringen van klanten

Zes verhalen van baasjes die je voorgingen.

Van Binky naar Bink in 3 jaar (privélessen)

Binky is een labrador, gitzwart met hier en daar een vleugje bruin. Hij is de kleinzoon van Maroon, een van de labradors van Ronald en Hanny. Ik kwam hem zomaar tegen op mijn zoektocht naar een puppy labrador. Al mijn vorige honden waren ouder toen ze bij mij kwamen en eerlijk gezegd wilde ik eigenlijk geen hond meer. Mijn koppige kleindochter heeft zolang gesmeekt dat ik overstag ging en dat we samen kozen voor een labrador puppy.

En toen kwam de zoektocht: in Friesland kwamen we terecht in de treurigheid van verwaarloosde moederhonden en op geld beluste eigenaars. Op de terugreis naar huis besloot ik dan toch maar geen hond te willen. Maar we weten nooit wat of wie op ons wacht, want aan de kant van de weg bij Vierhuizen stond een bord met labrador puppies te koop en een pijl naar de boerderij. Toch maar even kijken, en ja: een prachtig nest, een hele mooie moeder en fijne mensen. Er waren nog twee puppies over, 2 weken oud, en het werd Binky, het zwarte reutje.

Ik hield hem tegen me aan en hij maakte een zacht, knorrend geluid en ik was op slag verliefd. Rosa, mijn kleindochter, noemde hem Binky, naar een dvd van de Space Buddies, waarin het meest stoere hondje met het kleinste hartje Binky heette. Ik had me voorgenomen hem goed op te voeden en had het idee dat labradors vooral heel makkelijk op te voeden zijn!

Puppytraining bij Hanny: dat was alleen maar genieten. Hanny leerde ons spelenderwijs contact te maken, aan te raken in allerlei situaties, veel van elkaar te leren en vooral ook plezier te hebben. En Binky bleek meestal het braafste jongetje van de klas. Maar dan wel ín de klas. Daarbuiten: snoeren stuk, sokken kapot, zonnebril vermorzeld, heel veel paardenpoep en niet terugkomen, konijnenhok openen, verzot op de lange haren van Rosa...

Door omstandigheden moest ik vervolgtrainingen in de buurt zoeken, maar het lukte me niet om goed contact te krijgen met de stoïcijnse Binky. En ik ben teruggegaan naar Ronald voor privélessen en de workshop 'Ken je hond, ken jezelf' van Ronald en Hanny samen.

We hebben geweldig gewerkt. Het mooie van Ronald vind ik zijn oprechtheid om eerlijk te zeggen wat hij denkt en vindt en waar je zelf kunt veranderen in de houding naar je hond. En tegelijkertijd zijn accepterende houding naar je miskleunen of het nog niet kunnen. En Hanny weet de snaar te raken bij mij om me aan te zetten tot genieten en speels te zijn met Bink.

Binky is Bink geworden, we werken beter samen en krijgen beide meer vertrouwen. Hij is meer gericht op mij, luistert veel beter, en ik krijg mijn beginplezier weer terug. En wat Bink denkt en droomt? Misschien dat hij weer af en toe Binky is die knorrend bij me ligt en een gelukkig hondenleven heeft.

Teun, de angsthaas, van 7 jaar

Onze goede vriend Pieter is bij ons op bezoek. Teun, onze 7-jarige schapendoes, ligt aan zijn voeten en Pieter kriebelt over zijn kop als hij zich hardop verwonderd afvraagt: "Wat hebben jullie met Teun gedaan, hij is zo eehh..." "Relaxed?" vul ik aan. "Ja, dat is het", zegt Pieter.

Wat ik met Teun heb gedaan is vragen aan Ronald van Kampen of hij mij kan helpen hem wat minder nerveus en angstig te maken, en wat minder te waken en blaffen in huis. Daarop volgde het invullen van een zeer uitgebreide vragenlijst en een afspraak waarin mij nog meer vragen werden gesteld en we een aantal oefeningen gingen doen waarbij Ronald zorgvuldig observeerde.

En toen leek hij mijn hond in anderhalf uur tijd beter te kennen dan ik in 7 jaar. Een diagnose volgde: Teuns angst kwam door erfelijke factoren en het medische traject in zijn eerste levensjaar, en natuurlijk was er werk aan de winkel voor mij. Ik moest hem meer aanmoedigen en bevestigen als hij het goed doet. Daarnaast ging ik met een ontspanningsprotocol aan de slag: hem veel laten werken door hem overal voor te laten zitten en hem daarvoor te belonen. Ook laat ik hem op advies van Ronald alleen nog kort aangelijnd uit; onder mijn commando voelt hij zich veiliger en kan hij meer ontspannen. Ik ging met hem 'het andere wandelen' doen: de drukke stad in, zodat hij zoveel impulsen krijgt dat hij thuis te moe is om aan het werk te gaan met waken.

Binnen enkele dagen merkte ik al een verandering en nu, enkele weken na het afsluiten van de gedragstherapie, heb ik een hondje dat duidelijk meer ontspannen is en lekkerder in zijn vel zit. Dat waken doet hij nog wel een beetje, maar het is onder controle. Ik ben naar Ronald gegaan omdat ik dacht: er moet meer uit te halen zijn voor een hond van inmiddels al 7 jaar. En dat klopt. Dus als je tegen lastig gedrag aanloopt met je hond: doe jezelf en je hond een plezier en doe deze investering, want het samenleven met de hond wordt er enorm veel leuker op!

Larissa en Teun

Phelan, de bouvier

Hallo Ronald, het is alweer een (of inmiddels twee?!) jaar geleden dat we je hulp inriepen omdat we met Phelan een bijtincident hadden meegemaakt. We hebben toen bij jou een Tinley Gedragsconsult gevolgd en hebben op je hondenschool de Gevorderden I en Gevorderden II cursus met succes doorlopen. Je hebt toen een positief advies naar de Gemeente Groningen uitgegeven en Phelan werd niet meer als gevaarlijk aangemerkt. Ik dacht, ik laat je eens weten hoe het nu is.

Het is een hele poos moeilijk geweest met hem, en soms ook écht niet leuk, maar hij is nu eindelijk het hondje dat we wilden hebben. Eindelijk kan ik gewoon van hem genieten. Het grootste probleem zat hem in het vertrouwen, dat bij mij na zijn uitvallen naar andere honden en het bijtincident het nulpunt had bereikt. Ik durfde het huis niet met hem uit zonder dat hij zijn muilkorf om had. Op de cursus begon ik in te zien dat hij echt niet alles aanvalt wat langskomt, maar echt geloven kón ik het gewoon niet.

Uiteindelijk kreeg ik wel door dat zijn gedrag door mij veroorzaakt werd. Jij zag dat allang, maar ik wist niet hoe ik het kon veranderen. Wat we op de cursus allemaal voor grenzen hebben verlegd (iedere les weer!), is een keerpunt geweest. Het tweede keerpunt was dat ik er op een gegeven moment klaar mee was. Ik was niet boos, maar héél duidelijk dat ík degene ben die bepaalt wat hij doet. Muilkorf om, lijn kort, beloning in de andere hand en daar gingen we, op zoek naar zo veel mogelijk honden om langs te lopen. Phelan kon zitten en kijken naar andere honden en voor deze handeling kreeg hij eten, en dat lukte prima.

Hoe vaker we dat deden, hoe beter het ging en hoe meer oog hij kreeg voor mij (er komt een hond aan: ik moet zitten en ik krijg wat!). De muilkorf mag steeds vaker af, want uitvallen doet hij niet meer. Kleine uitvallende hondjes maken geen reactie meer in hem los. Dat voelt fantastisch, als ik rustig langsloop met Phelan aan een slap lijntje terwijl de maltezer van tegenover stuitert en blaft. Wat een overwinning!

Ik zie Phelan nu meer als de hond die hij is, met fantastische pluspunten: zo lief voor ons en voor ons peutertje, rustig en stil in huis, speels, slim en grappig. Hij werkt graag en zet zich dan volledig in. En hij heeft mij heel veel geleerd. Met zijn minpunten kan ik nu goed leven. Als ik mijn rijbewijs heb, kom ik graag weer een cursus bij je doen. Ik hoop dat ik je dan kan laten zien hoe we gegroeid zijn, en dat hebben we voor een groot deel toch wel aan jou te danken!

De kaninchen teckel Tobias

Op advies van mijn dierenarts heb ik een afspraak met Ronald van Kampen gemaakt omdat mijn teckel Tobias niet alleen thuis kon zijn. Hij blafte dan de hele dag en plaste in huis. Ook was hij angstig en agressief naar andere honden sinds hij door een hond gebeten was tijdens een wandeling.

Na een consult waar uitgebreid de tijd genomen werd om te onderzoeken waar het gedrag vandaan kwam, heb ik duidelijke adviezen gekregen waarmee ik thuis met Tobias aan het werk kon. Ik kon altijd bellen om vragen te stellen en heb daardoor goed met Tobias kunnen trainen.

Het bleek dat Tobias controle over mij probeerde te houden door zijn gedrag en dat ik daar niet goed mee omging. Door praktische tips en duidelijke richtlijnen heb ik geleerd om veel duidelijker tegen Tobias te zijn. Hij kan nu ontspannen als hij alleen is, kan zichzelf vermaken en is veel zelfstandiger en rustiger. Hij plast niet meer in huis en ik heb geen klachten meer van de buren gehad over het blaffen.

Zijn angst voor andere honden is nog niet helemaal over, maar het gaat al veel beter en ik heb er vertrouwen in dat we dat in de loop van de tijd meer onder controle krijgen als we blijven trainen.

Sumo de Olde English Bulldog

Sumo is een Olde English Bulldog van bijna twee jaar oud. Het is een ontzettend lieve knuffelhond en dol op alles wat beweegt. In haar enthousiasme is ze helaas zo onstuimig en wild dat ze iedereen omver loopt. Gekscherend noemen we Sumo onze adhd'er op vier poten, maar eigenlijk is het helemaal niet grappig. Het is een sterk ras: spierpijn in schouders en armen door het continue trekken aan de lijn, blauwe plekken op de benen door haar springgedrag en kapotgebeten kleren waren dagelijkse kost. Op zulke momenten was ze onhandelbaar en waren we alle controle kwijt.

We hebben ruim een jaar lang hondentraining met haar gevolgd en thuis echt van alles geprobeerd, maar zonder effect. We hadden het min of meer opgegeven, maar nu er een baby op komst is, wilden we toch nog een poging wagen. Via de kraamzorg hebben we een voorlichtingsavond baby & hond gevolgd, gegeven door Ronald van Kampen. We kregen veel praktische tips over hoe de hond voor te bereiden op de komst van een baby en dat smaakte naar meer.

Gewapend met hond, video-opname van het probleemgedrag en een ingevuld intakeverslag verschenen we op onze afspraak. Zoals gewoonlijk stuiterde Sumo naar binnen en probeerde direct op alle mogelijke manieren contact te maken met Ronald. De oorzaak was snel duidelijk: Sumo heeft de genen van haar hyperactieve moeder geërfd en wij hebben de fout gemaakt dit gedrag toe te staan toen Sumo als pup door iedereen werd aangehaald. Ruim twee uur duurde deze afspraak en met ontzettend veel fijne tips en goede adviezen zijn we naar huis vertrokken. Bij bezoek en ongewenst gedrag passen we een 'time-out' toe, we gebruiken de buigoefening en het ontspanningsprotocol. Mentaal dagen we haar meer uit met allerlei leuke commando's en zoekspelletjes, en Sumo werkt tegenwoordig voor haar eten. Ook zijn we onder begeleiding van Ronald begonnen met het aanleren van de Gentle Leader tijdens de wandeling.

Het resultaat is geweldig. Binnen een paar weken en twee afspraken tijd is er duidelijk resultaat te zien. Mensen om ons heen merken op dat ze de hond nauwelijks meer herkennen. Wat niet klopt, want eigenlijk leren ze nu pas onze hond kennen zoals zij echt is: een lieve hond die dol op knuffelen is. Er moet nog veel geoefend worden, maar met veel vertrouwen zien we de toekomst met hond & baby tegemoet.

Saar, labrador retriever teefje

Onze labrador Saar van 11 maanden heeft een probleem: ze eet alle hondenpoep die haar neus passeert (coprofagie). Wij zijn de wanhoop nabij. Ze trekt me bijna de armen van het lijf om haar doel te bereiken. Er is geen lol meer aan. We wonen bij het bos, het is haast onze achtertuin, maar het was niet meer te doen om Saar uit te laten. De laatste weken lieten we haar niet meer los lopen, omdat ze alleen maar poep wou eten en niet luisterde. Op advies van de dierenarts nam ik contact op met Ronald van Kampen.

Hij stuurde mij vragenlijsten toe waar ik van alles over Saar moest invullen. Een week later ging ik met Saar naar Warffum. Het was reuze spannend voor haar. Ronald stelde vragen en daarna gingen we naar de oefenruimte, waar ik met Saar aangelijnd ging lopen. Wat Ronald opviel is dat ik niet veel contact maakte met Saar, die wel naar mij keek en vroeg of ze het goed deed. Ik moest haar meer bevestigen en positief reageren als ze oogcontact maakt. Het ging toen al wat beter.

Er moest meer interactie zijn tussen Saar en mij. Ronald adviseerde ook de Gentle Leader te gebruiken om het trekken te verminderen, en Saar meer te prikkelen en mentaal te vermoeien: het is een bijdehandje. Ik ging oefenen met de Gentle Leader en met de buigoefening, het naar mij toekomen als ik dat wil en haar aandacht vangen. Verder ging ik in het buitengebied met haar wandelen, zodat ze daar lekker los kan omdat er weinig tot geen poep ligt. Ze moet voor alles gaan zitten: het omdoen van de riem, het wachten aan de weg, mensen laten passeren.

Het gaat goed. Het oefenen met de Gentle Leader kostte tijd, maar na twee weken was ze eraan gewend. Ik ben nog een keer naar Warffum geweest om hiermee te oefenen: lopen met Saar naast me, zonder te trekken, het ging supergoed. Zelfs toen de honden van Ronald binnenkwamen en we elkaar moesten passeren. Vol goede moed ben ik nu thuis op deze manier bezig. Saar heeft veel meer aandacht voor mij en is zelf ook rustiger geworden. Ik zie het weer helemaal zitten met Saar! Ronald, bedankt voor je heldere adviezen.

Vriendelijke groet, Annet Leissner

Gedragscentrum

Hulp bij het gedrag van jouw hond?

Neem contact op en leg je situatie voor. We denken graag met je mee.